Η σκευωρία των μετρίων
€16.00 €14.40
Μπουένος Αιρες, 1976. Δυσκολοι καιροί για την Αργεντινή. Τα λυσσασμένα σκυλιά περιπολουν τις νύχτες και αφήνουν τους δρόμους βουτηγμένους στο αίμα. Για ν’ απομακρύνουν τον αστυνόμο Λασκάνο, θύμα επίσης της σκοτεινής κρατικής τρομοκρατίας, από τις πραγματικές έρευνες, οι προϊστάμενοί του θα του αναθέσουν να κλείσει την υπόθεση της αυτοκτονίας ενός πρώην Ναζί. Το γεγονός αυτό θα τον οδηγήσει υπόγειες διαδρομές, ζοφερες αναμνήσεις, επίφοβα μονοπάτια και σε έναν μοιραίο έρωτα στη σκιά του πανταχού παρόντος θανάτου.0.240
Σχετικά προϊόντα
- Ισπανική-Ισπανόφωνη
Άπαντα τα Πεζά,ΙΙ
Jorge Luis Borges€18.80€16.90Όταν διαβάζεις, μεταφράζεις, εκδίδεις τα “Άπαντα” του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, αυτού του μείζονος και, ασφαλώς, πιο οικουμενικού συγγραφέα του 20ού αιώνα, δεν επικοινωνείς απλώς με ένα έργο ζωής, αλλά με ένα έργο-ζωή· αισθάνεσαι ότι εισδύεις σ’ έναν κόσμο που σου φαίνεται ανοίκεια οικείος, σ’ έναν θαυμαστό λαβύρινθο που σε κάθε επίσκεψη σου δείχνει σαν να έχει ανανεώσει τις φενάκες του και που τον ενοικούν ιδέες και θέματα-Μινώταυροι: ο ψευδαισθητικός χαρακτήρας της ανθρώπινης ύπαρξης· το απατηλόν του φυσικού κόσμου· η σχεδόν αναπόφευκτη αυθαιρεσία κάθε ορθολογιστικής σκέψης· το άπειρο και οι άπειρες δυνατότητες· η ιδέα πως ακόμα και το απειροελάχιστο πράγμα ή γεγονός περιλαμβάνει όλο το σύμπαν· πως ό,τι μπορούμε να φανταστούμε ή έχει ήδη συμβεί ή επίκειται να συμβεί· πως κάθε άνθρωπος είναι ταυτόχρονα κι ένας άλλος, αν όχι και όλοι οι άλλοι άνθρωποι· η ιδέα του κόσμου ως προσωπικής προβολής της βούλησης, εξού και, συχνά, στο έργο του Μπόρχες, θύμα και θύτης ταυτίζονται· η ιδέα του ανθρώπου ως πλάσματος του ονείρου κάποιου άλλου· η ιδέα μιας θείας χρονικής στιγμής όπου συμπυκνώνεται ή/ και δικαιώνεται μια ολόκληρη ζωή· η ιδέα του κόσμου ως βιβλιοθήκης όπου παραδέρνουμε όλοι αναζητώντας ένα αδιανόητο ευρετήριο των ευρετηρίων στο οποίο μπορεί και να έχει αποδελτιωθεί το νόημα-σχεδία· η ιδέα ότι τα πάντα έχουν γραφεί κι ότι εμείς δεν κάνουμε άλλο απ’ το να μηρυκάζουμε τα γεγραμμένα· η -συγγενής- ιδέα ότι μια λογοτεχνία διαφέρει από την άλλη ως προς τον τρόπο με τον οποίο διαβάζεται, εξού και το σκανδαλώδες “Κάθε συγγραφέας δημιουργεί τους προδρόμους του”· η -επίσης συγγενής- ιδέα ότι ο συγγραφέας δεν εκφράζει την πραγματικότητα στην οποία γράφει, αλλά επινοεί την πραγματικότητα στην οποία εκφράζεται· η ιδέα ότι η λογοτεχνία είναι ένα παιχνίδι με αντιμέτωπους καθρέφτες όπου οι μυθοπλασίες αντικρίζονται σε μια ιλιγγιώδη επανάληψη, κι ότι αυτό το παιχνίδι επιδέχεται (αν δεν απαιτεί ή επιβάλλει) εμπνευσμένες παραλλαγές, όπως, π.χ., την παρείσφρηση της ίδιας της μυθοπλασίας στον εαυτό της, σαν να της μεταγγίζεται το ίδιο της το αίμα· τέλος(;), η σύγχυση των ορίων και το θολό μεταίχμιο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, σε διηγήματα όπου ο ήρωας είναι νεκρός και δεν το ξέρει, ή ξαναγεννιέται για να πεθάνει “όπως πρέπει”. Α. Κ.
- Ισπανική-Ισπανόφωνη
Η Ελένα ξέρει
Claudia Piñeiro€15.00€13.50Όλοι πιστεύουν ότι η Ρίτα αυτοκτόνησε. Όλοι, εκτός από την Ελένα, τη μητέρα της. Επειδή η Ελένα ξέρει. Επειδή η Ελένα, όπως κάθε μητέρα, είναι γεμάτη βεβαιότητες που οδηγούν σε αβεβαιότητες.
Ένα δύσκολο ταξίδι προς την πρωτεύουσα, ένα παλιό χρέος και μια αποκαλυπτική συζήτηση συνθέτουν αυτό το σπαρακτικό μυθιστόρημα που αποκαλύπτει τον κρυμμένο αυταρχισμό κάθε υποκριτικής κοινωνίας
- Ισπανική-Ισπανόφωνη
Ταξίδι μέσα σε μια σταγόνα αίμα
Daniel Ferreira€15.00€13.50Πώς μπορεί να τελειώσει μια μέρα γιορτής; Στο Ακουακαλιέντε, ένα μικρό χωριό της Κολομβίας κοντά στη ζούγκλα, οι άνθρωποι διασκεδάζουν ανυποψίαστοι και ετοιμάζονται να εκλέξουν τη βασίλισσα της ομορφιάς στο καρναβάλι της χρονιάς. Τότε όμως εμφανίζεται ξαφνικά μια ομάδα ένοπλων κουκουλοφόρων οι οποίοι, χωρίς κανένα δισταγμό, θερίζουν τους πάντες. «Τρεις χιλιάδες φυσίγγια και μισή εκατοντάδα πτώματα κείτονται στο κέντρο του συνοικισμού, υποφωτισμένου απ’ την τελευταία αναλαμπή του λυκόφωτος». Έτσι αρχίζει τούτο το μυθιστόρημα, όταν οι ζωές πέντε διαφορετικών χαρακτήρων συγκλίνουν κατά τη διάρκεια ενός σημαδιακού απογεύματος που προσκρούει στην ανείπωτη βία, στο αδικοχυμένο αίμα. Ο χορός από τις φωνές των νεκρών, τέλεια ενορχηστρωμένος από τον ταλαντούχο συγγραφέα, θα κάνει τους αναγνώστες να βιώσουν τον ιλιγγιώδη τρόμο από την ατιμωρησία μίας ακόμη σφαγής που διέπραξαν οι παραστρατιωτικοί στις απομονωμένες περιοχές εκείνης της χώρας. «Γράφω γιατί διαβάζω, γράφω γιατί επέζησα στην ανόητη εφηβεία μου, γράφω γιατί δεν βρίσκω άλλο τρόπο να εκφράσω τα συμπεράσματά μου για τη ζωή, τον θάνατο και τον έρωτα», λέει ο Ντανιέλ Φερέιρα, ένας από τους πλέον συναρπαστικούς νέους πεζογράφους της Λατινικής Αμερικής.
«Αυτό το μυθιστόρημα μας στοιχειώνει και τοποθετεί τον Ντανιέλ Φερέιρα στην πρώτη γραμμή των νεότερων δημιουργών της ισπανικής γλώσσας».
Ενρίκε Σάντος Μολάνο
«Ένα εξαιρετικό βιβλίο, με πολλές αρετές στην τεχνοτροπία και το ύφος του, και αξιοθαύμαστη ακρίβεια στην εκτέλεση. Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα, όχι μόνο για τα όσα περιγράφονται αλλά και για πώς αυτά εξιστορούνται».
Κλαούδια Πινιέιρο
«Ο Ντανιέλ Φερέιρα καθιστά απολύτως σαφές με αυτό το βιβλίο ότι οι μεγάλες αφηγήσεις του αίματος και του θανάτου δεν έχουν τελειωμό».
Página 12
- Ισπανική-Ισπανόφωνη
Ο δρόμος των δακρύων
Jorge BucayΦύλλα πορειας ΙΙΙ€21.20€19.10“Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να μην υποφέρουμε “περισσότερο”, δεν είναι να αγαπάμε “λιγότερο”, αλλά να μάθουμε, όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ή της απώλειας, να μη μένουμε κολλημένοι σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια. Να χαιρόμαστε τη στιγμή, όσο διαρκεί, και να προσπαθούμε να την κάνουμε όσο γίνεται καλύτερη. Να ζούμε ρισκάροντας κάθε λεπτό της ζωής μας. Τέλος, να μη ζήσουμε αύριο με τη σκέψη στη σημερινή μέρα που ήταν τόσο ωραία, γιατί αύριο θα έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε ό,τι φέρει το αύριο. Και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε κι αυτό εξίσου ωραίο.” Η αυτονομία, ο έρωτας, ο πόνος, η ευτυχία και η -πνευματικότητα είναι οι πέντε δρόμοι τους οποίους χαράζει ο Μπουκάι στον χάρτη που οδηγεί στην ολοκλήρωση του ανθρώπου, στη συνειδητοποίηση του εαυτού του. Πέντε διαδρομές που θα πρέπει ο καθένας να διανύσει μέσα από προσωπικές εμπειρίες και με τον δικό του τρόπο. Ο δρόμος των δακρύων είναι, κατά τον Χόρχε Μπουκάι, “ο πιο σκληρός από τους δρόμους αυτούς”. Είναι το μονοπάτι του πόνου, του πένθους και των απωλειών, μα ακόμη κι έτσι, είναι ένας δρόμος απολύτως απαραίτητος. Γιατί δεν μπορούμε να συνεχίσουμε αν δεν αφήσουμε πίσω αυτό που δεν είναι πια εδώ μαζί μας.